Jung psikolojisinin temel kavramlarindan olan arketip her bireyin bilincdisinda var olan evrensel, kolektif imge ve örüntülerdir. Jungun en ünlü ögrencilerinden Erich Neumann bu kitabinda Büyük Ana arketipinin yapisini cok sayida görsel temsilden yola cikarak tarif etmeye calisirken dinler tarihi, arkeoloji, etnoloji gibi alanlardan müthis zengin bir malzemeyi yorumluyor.
Büyük Ana arketipi zaman ve mekanda var olan somut bir imge degil insan ruhsalliginda faaliyet gösteren icsel bir imgedir. Hem bireyde ve grupta hem de kadinda ve erkekte yasar. Bu sebeple de Neumannin bu eserini bir arkeoloji, sanat tarihi veya mitoloji kitabi olarak düsünmemek gerekir. Yazarin amaci ruhsallikta temel bir yeri olan Disil arketipinin insanligin eserlerinde ve mitlerdeki simgesel disavurumunu anlasilir kilmak ve modern insan icin de gecerli olan bilincdisi sembolizminin bir tahlilini yapmaktir.